“Die Opsitkers”

This is one story that will appear on this blog only in Dutch, as too much will go lost in translation.

Het was aan het einde van de negentiende eeuw in het zuidelijke puntje van Afrika, dat boer Hans en zijn vrouw besloten een jong Hollands meisje in dienst te nemen als kindermeid. Hans en Sien stamden beiden van Nederlandse ouders, maar konden zelf geen goed Nederlands meer praten. Ze begrepen het wel, maar spraken alleen maar Afrikaans, de taal van de boeren, die vele mensen als officiële taal erkend wilden hebben. Noor, het meisje dat ze in dienst namen, was enkele maanden eerder met de boot in Kaapstad aangekomen, samen met haar ouders. Het was hard werken om een bestaan op te bouwen in dit nieuwe land en er werd van ieder gezinslid ouder dan 12 verwacht om een steentje bij te dragen.

Toen Noor de kans kreeg om als kindermeid te gaan werken bij Hans en Sien, grepen haar ouders het met beide handen aan. Noor ook, want ze was het zat om onder het strenge toezicht van haar vader te wonen, vooral nu ze oog begon te krijgen voor jongens. Ze was al zeventien en had nog nooit een vriendje gehad, simpelweg omdat het niet mocht van haar vader. Van haar vriendinnen waren sommigen zelfs al getrouwd! Sinds enige weken was er echter een jongen die ze geregeld zag als ze naar de markt ging. Ze wilde hem graag beter leren kennen. Hij had al laten blijken dat hij haar ook leuk vond, door lief naar haar te glimlachen en tussen zijn werkzaamheden door een praatje met haar te maken. Zijn lieve glimlachjes en aardige woorden, maakten wel wat los bij Noor en ‘s avonds, als ze in haar bed lag, gleed haar hand in haar broekje en streelde ze zichzelf zacht tussen haar benen, denkend aan Sybren, zoals hij haar al had verteld dat hij zijn naam was.

Voordat ze zou vertrekken naar de grote boerderij van Hans en Sien, genaamd Kleinrivier, smokkelde Noor een briefje mee voor Sybren, waarin ze hem vertelde waar ze heen zou gaan. Gelukkig lag Kleinrivier niet zo ver weg van het dorpje waar Noor d’r ouders, en dus ook Sybren, woonden. Ook Sybren was nog geen jaar in het land en had net als Noor wat moeite om het plaatslijk taaltje te begrijpen.

Twee dagen later arriveerde Noor bij Hans en Sien. Het echtpaar begroette haar hartelijk en heette haar welkom op de plaas. Inmiddels had Noor al geleerd dat een ‘plaas’ niets anders dan een hele grote boerderij was. Ze bedankte Hans en Sien voor hun gastvrijheid en werd naar haar kamer gebracht. Die avond aan de etenstafel ontmoette Noor ook de kinderen, twee meisjes van vier en vijf jaar oud. Hans zat aan het hoofd van de tafel met Sien aan zijn rechterkant en het jongste meisje naast haar. Noor zat tegenover Sien met het andere meisje naast haar. Hans ratelde een gebed af en direct daarna schepte Sien een bord eten voor Hans op. Noor hield Sien nauwlettend in de gaten. Sien schepte eerste een bord met eten op voor het kind naast haar en pakte daarna voor zichzelf. Noor deed hetzelfde en bloosde toen ze een goedkeurend glimlach op het gezicht van Hans zag.

Na het eten en het afruimen van de tafel, werden de meisjes op bed gelegd en keerden de dames terug naar de keuken. Sien zette koffie terwijl Noor kopjes en schotels op een dienblad legde, dat Sien al had klaargezet. Noor volgde Sien terug naar de eetkamer.
“Het jy ‘n vryer, meisie?” vroeg Hans en hij keek Noor aan.
Noor bloosde een diep rood. Hoe kon die man haar zoiets vragen? Ze had een droom om niet met een jongen te vrijen alvorens ze getrouwd was. Ze schudde alleen maar haar hoofd, verlegen en licht geërgerd.
“Dus daar is geen jonge manne die vir jou gaan kom kuier nie?” ging Hans verder. Het woordje ‘kuier’ was Noor ook bekend: bezoek.

Ineens besefte Noor wat Hans bedoelde met ‘vryer’ – iemand die haar het hof maakte. Ze haastte zich om het uit te leggen.
“Er is iemand die mij leuk vindt en ik vind hem ook leuk,” zei ze en de blos op haar wangen verdiepte.
“Dus vrou,” zei Hans en zijn bulderende, vriendelijke lach vulde de ruimte, “die opsitkers van jou kry weer werk!”
Noor keek eerst hem aan en toen haar, maar kreeg verder geen uitleg en had geen idee waar haar werkgever het over had.

Een week later, op een zaterdagavond, hoorde Noor het geluid van paardenhoeven. Ze was bezig om de twee meisjes naar bed te brengen. Daarna zou ze, zoals ze ook op voorgaande avonden had gedaan, koffie maken en terugkeren naar de eetkamer. Er werd aan de voordeur geklopt. Noor hoorde Hans zijn stem en dan herkende ze de stem van Sybren. Haar hart maakte een sprongetje. Een kwartier later verscheen ze verlegen in de eetkamer met het dienblad in haar handen. Ze had een extra kopje en schotel meegenomen voor Sybren. Hans voerde het woord en Sybren probeerde zo goed mogelijk zijn vragen te beantwoorden. Noor schonk koffie in nadat ze Sybren verlegen een hand had gegeven en aan de andere kant van de tafel was gaan zitten, naast Sien. Ze kon niet wachten tot Hans en Sien haar en Sybren alleen zouden laten, maar het duurde goed twee uur alvorens Hans aankondigde dat ze naar bed zouden gaan.

“Vrou, kry die opsitkers reg!”
Noor keek onbegrijpend van de een naar de ander. Daar was dat woord weer. Ook Sybren keek verward naar het echtpaar. Sien verdween naar de keuken en kwam terug met een kaars in haar ene hand, een blaker in de andere. De kaars was ongeveer acht centimeter lang.
“Dis goed so,” zei Hans, “dis genoeg vir die eerste keer.”
Sien stak de kaars aan en keek naar de twee jongeren. Ze had hun verwarring opgemerkt.
“As die kers opgebrand is, moet Sybren huis toe gaan,” zei ze. De jongeren begrepen er net genoeg van om te weten dat ze een beperkte tijd bij elkaar mochten zijn.

De eerste paar keer hielden Noor en Sybren zich aan de afspraak: als de kaars – de ‘opsitkers’ – uitgebrand was, dan ging Sybren keurig naar huis. Met iedere bezoek van Sybren voelden ze zich vrijer bij elkaar. Ze kusten vaak en Noor genoot ervan als Sybren zijn arm om haar heen had en ze met haar hoofd tegen zijn schouder kon leunen. Maar al snel was dat niet genoeg – alleen maar praten en bij elkaar zijn. Op een avond dwaalde Sybrens hand naar de borst van Noor, die hem verlegen wegduwde, bang dat Hans of Sien vanuit de donkere gang naar hen stond te kijken. Ze zei dat zachtjes tegen Sybren, die prompt opstond en de kaars uitblies. In het donker vond hij zijn weg terug naar Noor.

Al snel waren alle knoopjes van haar jurk los en haar onderkleding omhoog geschoven. Sybren liet zijn hand over Noors kleine borstjes gaan, waarvan de harde tepels haar opgewondenheid verraadden. Zijn hand dwaalde lager en verdween in haar onderbroekje, precies daar waar haar eigen hand al zovele malen was geweest. Het voelde hetzelfde, maar dan ook weer niet. Een vinger spreidde haar lipjes van elkaar en vond het vocht daartussen. Noor had moeite om haar gekreun te onderdrukken. Wat Sybren deed was zoveel lekkerder dan ze ooit bij zichzelf had gedaan. Een spanning bouwde zich op in haar lichaam, haar adem stokte in haar keel en een heerlijke rilling ging door haar lichaam, waarna ze met een zucht terugviel tegen de kussens van de bank. Sybren trok haar tegen zich aan en kuste haar.
“Volgende keer laat ik je zien hoe je het bij mij kan doen,” zei Sybren.

opsitkersNoor trok snel al haar kleding weer recht en knoopte haar jurk dicht, terwijl Sybren zijn weg terugvond naar de tafel en de kaars. Hij wilde daarmee naar de keuken om de kaars weer aan te steken, maar net voordat hij het kon doen leek het net of de kaars spontaan weer ging branden.. Aan de andere kant van de tafel zat Hans.
“Waar is jy mee besig, mannetjie?” donderde de stem van Hans door de kamer.
“Uh, mijnheer, uh, ik…” stamelde Sybren.
“Dink jy sommer dat jy slim is om die kers uit te doof? Vat jou perd en maak dat jy vinnig wegkom, anders neuk ek jou die deur uit!”
Sybren stond versteend van schrik en achter hem keek Noor vol ongeloof naar Henk.
“Staan jy nou en wag vir ‘n pakslae, kêrel? Maak dat jy wegkom! En volgende week kry julle ‘n baie kort kers! Geen gekafoefel in my huis nie!”

Bron: afbeelding

© Rebel’s Notes

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers like this:

By continuing to use the site, you agree to the use of cookies. more information

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this. Please also ready the Privacy Policy

Close