Warme Chocolademelk

hot chocolateThis is the Dutch version of ‘Hot Chocolate

Starend over de zee, haar vest strak om haar lichaam getrokken, zat Victoria in kleermakerszit op het strand, haar handen geklemd om een stomende beker chocolademelk. De afgelopen vier weken zat ze hier iedere dag naar de zonsondergang te kijken, en bleef ze zitten tot het bijna te donker was om nog een hand voor ogen te kunnen zien en haar beker al lang was afgekoeld. Zij had gehoopt dat een andere omgeving haar herstel zou bevorderen.

Haar herstel.

Onwillekeurig gingen haar gedachten terug naar die nacht, nu bijna zes maanden geleden. Een verschrikkelijke pijn maakte haar wakker. De pijn die ze al weken had gevreesd en gehoopt dat het niet zou komen. Waarom kwam het altijd in de nacht? Michael was naast haar omhoog gevlogen, gewekt door het krijsen die ze zelf niet hoorden. Behalve de pijn was er ook bloed. Haar vingers waren bedekt ermee en hoe hard ze ook tussen haar benen drukte, ze kon het niet meer tegenhouden. Dat de ambulancebroeders haar op een brancard tilden en ze naar het ziekenhuis werd gereden had ze niet meer bewust meegemaakt. Zeventien weken was ze deze keer zwanger geweest. Zeventien weken. Ze dachten dat driemaal scheepsrecht was, maar voor de derde keer eindigde haar zwangerschap in een miskraam.

Tien dagen later werd ze overgeplaatst naar het revalidatiecentrum. Het was niet verantwoord om alleen thuis te zijn, kreeg ze te horen, maar net zoals met alle andere dingen die tegen haar werden gezegd, reageerde ze hier ook niet op. Woorden als ‘apatisch’ en ‘burnout’ en ‘zware depressie’ mengden zich met de woorden in haar hoofd; ‘miskraam’, ‘niets waard’ en ‘ik wil dood’. Drie maanden verbleef ze in het revalidatiecentrum. Drie lange maanden voordat het verantwoord gevonden werd om haar naar huis te sturen. Werken kon ze nog niet. Daar was het nog veel te vroeg voor. Michael had echt zijn best gedaan. Soms haatte ze hem omdat hij er zo makkelijk overheen kon stappen. Het was toch ook zijn kindje? Waarom was zij de enige met zoveel verdriet?

Pas hier op dit geïsoleerde strand en met alleen de brekers in de branding als deelgenoten, besefte ze hoe fout ze het had. Michael had ook verdriet, maar bleef sterk voor haar. Hij kon zijn verdriet niet laten zien nadat zij ingestort was. Ook hij verlangde naar een kindje; een kindje dat niet door haar lichaam werd verstoten. Tranen biggelden over haar wangen. Michael had haar nodig, maar toch ging hij akkoord met haar afzondering naar dit afgelegen oord, waar ze hoopte tot zichzelf te komen. Ineens verlangde Victoria intens naar haar man. Ze wilde Michaels armen om haar heen voelen. Ze wilde samen met hem huilen over hun verlies; samen met hem de brokstukken weer oppakken en verder gaan. Samen stonden ze sterk.

De zon was halverwege in de zee gezakt, maar Victoria kon niet langer wachten. Zonder haar nu-bijna-koude warme chocolademelk te drinken stond ze op en liep terug naar het huis. Voor het eerst zag ze echt hoe prachtig het hier was. Het prachtige witte herenhuis met dit mooie afgelegen strand, omringd door rotsen en afgeschermd van de nieuwsgierige ogen van de buren. Michael had dit plekje goed gekozen. Haar tred versnelde en ze rende haast de trappen op naar het terras, waar haar telefoon op een tafeltje lag. Er was een berichtje van Michael:

Geluk is houden van dat wat je hebt. Ik mis je!

Opnieuw voelde ze de tranen, maar het voelde anders. Victoria had het gevoel dat ze na heel lang onderwater geweest te zijn, uiteindelijk bovenkwam om naar lucht te happen. Verdriet was er nog, maar het was alsof een gewicht van haar schouders was gevallen. Zij drukte snel op zijn naam. De telefoon ging over, maar Michael nam niet op. Victoria probeerde het nog een keer, maar weer zonder succes. Heel even wist ze niet wat te doen. Michael nam altijd op als ze belde. Ze las weer het berichtje dat hij had gestuurd. Hoewel ze het eerst een lief berichtje vond, begon ze nu te twijfelen. Was er een reprimande in de eerste zin? Zij schudde haar hoofd. Zo is Michael niet. Als hij iets wilde zeggen, had hij het niet in een berichtje gestuurd maar direct tegen haar gezegd. Maar wat als…?

Victoria ademde diep en sloot haar ogen. Stop! Stop-Stop-Stop! Zij herhaalde het woord als een mantra in haar gedachten en prevelde het uiteindelijk mee terwijl ze weer het strand opliep. Haar beker met de koud geworden warme chocolademelk stond vergeten op het tafeltje naast haar telefoon. Haar jurk wapperde in het avondbriesje terwijl ze terugliep naar de plaats waar ze eerder had gezeten. Een klein randje van de zon was nog net zichtbaar boven het water van de oceaan. Victoria ging in het zand zitten, trok haar benen op en vouwde haar vest eromheen. Haar kin rustte op haar knieën. Voor het eerst in weken was haar hoofd niet gevuld met wat er was gebeurd, maar dacht ze alleen aan Michael.

De zon was nu helemaal in de zee verdwenen. Ondanks dat het snel donker zou worden, bleef Victoria zitten. De hand die onverwachts op haar schouder rustte zou ze uit duizenden herkennen. Zijn geur omringde haar. Ze snoof het op, sloot haar ogen en legde haar wang tegen zijn hand. Zij had Michael niet aan horen komen. Een rust die ze in maanden niet had gevoeld daalde nu over haar neer. Hij zat op zijn knieën achter haar en omhelsde haar. Victoria draaide zich in zijn armen, klampte zich aan zijn borst en zocht met haar mond de zijne. Hij kuste haar eerst voorzichtig, maar uiteindelijk beantwoordde hij haar hartstocht. Victoria werd meegetrokken toen Michael zich in het zand liet vallen. Zij belandde op zijn borst. Haar handen graaiden over zijn hele lichaam. Wat had ze hem gemist! Al snel had zij hem van zijn overhemd ontdaan en trok ze met geweld de jurk over haar hoofd. Iets scheurde, maar dat hoorde ze niet. Beiden naakt, liet Victoria zich over zijn erectie en op zijn borst zakken. Ze wilde zijn warme lichaam tegen haar aanvoelen.

Hij neukte haar zachtjes, maar Victoria spoorde hem aan. Eerst met bewegingen van haar heupen maar dan met woorden als ‘neem me’ en ‘neuk me’. Hij stootte dieper in haar.
“Ja, neuk me lieverd. Dieper. Harder. Ik heb je gemist. Ik wil je. Het spijt me zo. Ja, lekker. Ik mis je.”
Victoria praatte aan een stuk door. Michael liet zich aansporen. Hij voerde het tempo op en Victoria duwde zich overeind. In het allerlaatste licht van de dag zag ze zijn prachtige, verdrietige ogen. Maar er was meer dan verdriet. Liefde. Geluk. Victoria pakte zijn hand en legde hem op haar buik. Tranen schitterden in haar ogen toen ze naar hem knikte. Hij begreep haar boodschap: de zware tijd lag achter hen.

© Rebel’s Notes

One thought on “Warme Chocolademelk

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers like this:

By continuing to use the site, you agree to the use of cookies. more information

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this. Please also ready the Privacy Policy

Close