Laura’s Kerst

lonely

This is the Dutch version of ‘Laura’s Christmas

Let op: Dit verhaal bevat heftige scènes.

Met een dramatische zucht schoof Laura haar billen op de barkruk en leunde met haar kin op haar handen.
“Zware dag, meissie?” vroeg Jan, de kroegeigenaar, terwijl hij een wijnglas voor haar neerzette en er ongevraagd rode wijn inschonk.
“Dank je, Jan. Daar ben ik aan toe,” zei Laura, om vervolgens zijn vraag te beantwoorden: “de dag was oké, maar man, man, man, het kerstdiner. Wat een gedoe is dat ook ieder jaar!”
“Oh wacht, het kerstdiner met je collega’s!”
“Juist! Saaaaaaai!”
Laura rekte het woord lang uit voordat ze een flinke slok van haar wijn nam.

“Wat is er dan met je collega’s?”
Laura draaide zich om. Een aantrekkelijke man was eigenaar van de stem.
“Alles,” antwoordde ze, “en niets. Ik heb het gewoon niet zo op deze verplichte nummertjes met mijn collega’s.”
“Nummertjes hé,” lachte hij dubbelzinnig. “Jan, doe mij maar een pilsje alsjeblieft.”
“Wat doe jij hier zo laat op de avond, Mitch?” vroeg Jan terwijl hij een pils tapte.
“Je kent me toch?” lachte Mitch, “ik kom voor de lekkere nummertjes.”
Laura bloosde toen ze zag hoe Mitch haar van top tot teen bekeek en zijn ogen wat langer op haar kont bleven rusten. Een heerlijke rilling trok door haar lichaam en tussen haar lipjes werd het nat. Ze kneep haar benen samen en nam ter afleiding snel een slok van haar wijn.

Twee nieuwe gasten kwamen binnen en Jan raakte in gesprek met een ervan.
“Zo dame, jij hebt het dus niet zo op verplichte nummertjes?” zei Mitch net hard genoeg dat alleen Laura het kon horen. Hij was duidelijk met haar aan het flirten.
“Niet met mijn collega’s, nee,” antwoordde Laura. Nu was zij degene die Mitch op en neer bekeek. Een geamuseerd lachje speelde om zijn mond toen haar blik weer op zijn gezicht rustte. Terwijl hij haar ogen gevangenhield met de zijne, leunde hij naar voren tot zijn mond vlakbij haar oor was.
“Ik heb een zwak voor vrouwen in leren rokjes,” fluisterde hij, “jouw kont,” bij deze woorden legde hij een hand op haar derriere, “komt er geweldig in uit.”
“Je zou eens moeten weten wat ik onder dit leren rokje aan heb.”
De woorden waren eruit nog voordat Laura er goed over kon nadenken. Zij kon haar tong wel afbijten!

Weer sprak hij pas toen zijn mond bij haar oor was.
“Durf je het me te laten zien?”
Laura nam nog een teug van haar wijn. Ze keek hem niet aan; antwoordde hem ook niet. Zij wist niet wat ze moest zeggen. Ieder vezel in haar lichaam riep ‘ja’, maar haar fatsoen zat op haar schouder en sprak haar ernstig vermanend toe: “Nee Laura, nee!”
“Schenk de dame nog een keer bij, Jan,” verzocht Mitch de barman en Laura besefte dat ze in een recordtempo haar glas leeg had gedronken.
“Wil je me dronken hebben?” vroeg ze in een poging om de stilte tussen hen te verbreken.
“Nou,” zei Jan vanachter de bar toen hij een vol glas voor haar neerzette, “je weet wat ze zeggen over dronken vrouwen.”
“Oh ja?” vroeg Mitch, “vertel?”
Jan lachte alleen, knipoogde naar Laura en draaide naar de andere kant van de bar om een ander klant te helpen.

Twee glazen wijn verder, zaten Laura en Mitch diep in gesprek over alledaagse dingen. Jan stond aan de andere kant van de bar met een van de vaste gasten te praten en leek het gelegenheidskoppel bewust met rust te laten. Laura vond Mitch leuk. Waar ze eerder op de avond al had geconstateerd dat zij nat was, had de wijn nu geholpen geil genoeg te zijn om alle voorzichtigheid overboord te gooien. Zij draaide zich naar Mitch toe, plaatste een voet op de onderkant van zijn kruk en de andere op de stang aan de bar, die als voetsteun diende. Mitch keek haar aan, maar zag nog niet dat zij langzaam haar benen spreidde. Laura pakte zijn hand en leidde die onder haar leren rokje. Mitch vond haar vochtigheid en duwde zacht haar lipjes uit elkaar, zoekend naar meer.

“Mijn auto staat buiten,” zei hij.
Laura stond prompt op. Ze pakte haar jas, deed hem aan, pakte haar tas en liep naar de deur van de bar. Achter haar hoorde ze Mitch nog zeggen: “Hou het wisselgeld, Jan.” Hij volgde haar naar buiten, pakte haar hand en liep met haar naar zijn auto, die nog een van de weinige op het parkeerterrein was. Laura stapte in en heel even vroeg zij zich af waar ze mee bezig was. Maar, haar geile gevoelens voerden de boventoon. Haar gezonde verstand had ze verdronken in het vierde glas rode wijn.

Mitch stapte aan de andere kant in en startte de motor.
“Waar gaan we heen?” vroeg Laura.
“Ik weet wel een plekje.”
Tien minuten later zette hij de auto op een parkeerplaats aan de rand van een donkere bos neer.
“Zo dametje, jij bent dus zo geil,” lachte hij en trok Laura dichterbij. Zijn hand ging gelijk naar haar rokje en duwde het omhoog. Zijn vingers drongen ruw bij haar naar binnen.
“Rustig,” hijgde Laura, maar Mitch leek haar niet te horen. Zij probeerde zijn hand weg te duwen maar dat lukte niet. Hoe het gebeurde kon Laura zich later niet meer precies herinneren. Zij lag plat op de stoel en Mitch zijn grote lichaam lag op haar. Haar leren rokje zat om haar heupen.

Laura vocht. Sloeg tegen zijn borst. Zij schopte met haar benen en draaide met haar lichaam om hem van haar af te gooien. Het haalde niets uit. Hoe harder zij vocht, hoe sterker Mitch leek te worden. Zijn woorden maakten haar bang.
“Kom op, slet, doe nou niet alsof je dit niet wil! Heel de avond zat je me maar een beetje uit te dagen. Geile teef!”
“Stop. Ga van me af!” schreeuwde Laura.
Mitch duwde zijn armen onder haar benen, tilden die op en greep haar bij haar polsen. Dubbelgevouwen en opengesperd lag ze onder hem. Wanneer hij zijn lul uit zijn broek had gehaald, wist ze niet, maar toen hij bij haar binnendrong vocht ze als een tijger. Zonder succes.
“Nee,” schreeuwde ze, “nee! Nee, nee, nee, nee, nee.”
Haar geschreeuw ging over in gejammer en stierf uiteindelijk weg tot alleen de stilte overbleef.

Twee dagen later zat Laura in haar nachtpon in de vensterbank naar buiten te staren. Het regenachtige weer aan de andere kant van het raam reflecteerde haar grijze gemoed. Hoe heb ik zo stom kunnen zijn? Waarom heeft Mitch me niet tegen gehouden? Nee, het is mijn schuld. Het was mijn fantasie. Ik wilde het. Ik wou dat ik het nooit heb gedaan.
Sterke armen pakten haar vast en trokken haar tegen zijn harde borst.
“Wat is er, meissie van me? Je bent de laatste twee dagen niet jezelf,” zei Mitch.
Reeds gevormde tranen trokken spoortjes van verdriet over Laura’s wangen.
“Ik wilde het, Mitch. Ik wilde het zo graag. Maar…”
Haar stem stierf weg. Laura verborg haar gezicht tegen zijn borst. Rauwe snikken scheurden door haar lichaam. Mitch hield zijn vrouw stevig vast. Alles dat hij kon zeggen, had hij al gedaan. Laura bleef ontroostbaar.
“Maar, er is een té groot verschil tussen fantasie en werkelijkheid,” maakte Mitch haar zin af.

Bron foto

© Rebel’s Notes

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.