Bas en Babe

cowboy

cowboyThis is Dutch version of ‘Buck and Chicca

“Jeesj, wat is het warm,” zei Bas en trok zijn knalrode zakdoek uit zijn broekzak. Alleen Babe, zijn prachtige bruine merrie, kon hem horen. Ze snoof en schudde met haar hoofd, alsof zij reageerde op zijn woorden. Bas nam zijn hoed af en veegde het zweet van zijn voorhoofd. Zweetdruppels vormden direct weer en hij veegde zijn voorhoofd nog een keer af, maar gaf het dan toch op. Met zijn hoed weer op zijn hoofd, duwde hij zijn sporen tegen de flanken van Babe om haar weer in beweging te krijgen. Ze maakte een ondefinieerbaar geluid en begon weer te lopen.

Bas merkte een fata morgana in de verte op. Het zag eruit als water, maar hij wist dat het niet zo was. Hij wist ook dat hij dat water nooit zou bereiken; dat het hem altijd zou blijven ontwijken. Echter, minuten later leek het wel een stuk dichterbij. Was het dan toch geen zinsbedrog? Bas schudde zijn hoofd. Werd de extreme hitte hem te veel? Of was dat echt water? Hoewel hij nog genoeg water bij hem had, kon hij natuurlijk wel het lege kannetje vullen. Hij spoorde Babe nog meer aan en hoe dichter hij bij de fata morgana kwam, hoe meer hij ervan overtuigd was dat het water was. Bas kreeg het ook warmer, waarschijnlijk doordat de zon in zijn richting weerkaatst werd door de zilveren oppervlakte.

Slechts meters verwijderd van het verblindende licht besefte Bas dat iets niet klopte. De luchtspiegeling was dan geen luchtspiegeling, maar het was ook geen water. Zoiets had hij nog nooit eerder gezien. Zijn eerste instinct was om Babe de andere richting op te sturen, maar het was te laat. Voor hem, niet voor Babe. Het paard ging de ene kant op; hij de andere. Iets trok aan zijn lichaam; trok hem dichter naar het licht. Hij probeerde zijn ogen te beschermen tegen de felheid en wilde instinctief zijn oren bedekken toen een harde knal een ijzige rilling door zijn lijf liet gaan.

Toen was het stil. Sereen stil. Het omhulde hem als een troostende deken. Het kalmeerde hem. Bas ontspande. Hij wilde voor eeuwig in deze stilte blijven.

Traag opende hij zijn ogen…

De sereniteit verdween op het moment dat hij zich bewust werd van zijn precaire positie. Hij draaide zijn hoofd eerst naar de ene kant, dan naar de andere. Zijn armen zijn gebonden aan de hoge takken van twee bomen aan weerskanten van hem. Hij trok aan de touwen, maar besefte al snel dat er geen manier was waarop hij zichzelf kon bevrijden. Niet alleen zijn armen waren vastgebonden – zijn benen ook. Touwen om zijn enkels waren bevestigd aan de stammen van de bomen. Zijn lichaam vormde een ‘X’ tussen de twee bomen. De woestijn was verdwenen. Hoe kwam hij hier in het bos terecht? Wie had hem vastgebonden? Wat had de ‘fata morgana’ met hem gedaan? Maar, het belangrijkste was: hoe ging hij zichzelf uit deze hel bevrijden en Babe terugvinden?

Toen begreep Bas het. Het was maar een droom. Als hij wakker werd, zou hij terug zijn in de woestijn en lag hij ergens onder de sterren te slapen met Babe dichtbij. Uiteraard was de warme dag hem gewoon te veel geworden en dat bezorgde hem natuurlijk deze koortsdroom. Bas dwong zichzelf om wakker te worden. Hij schudde met zijn hoofd, kronkelde met zijn lichaam en trok aan de touwen. Hij vocht hard om zijn ogen open te doen. Het bos dat hij zag was maar een droom. Hij moest zijn ogen openen!

“Vechten gaat niets uithalen,” zei een vrouw achter hem. Een reeks loeihete strepen flitsten hard over zijn achterwerk.
Bas keek naar beneden en waarschijnlijk voor het eerst in zijn leven bloosde hij. Hij was naakt. Spiernaakt. Weer voelde hij de pijn op zijn billen. Bas, nog steeds naar beneden kijkend, werd nog roder toen hij merkte dat hij een erectie kreeg. De pijn wond hem op.

Een vrouw met lang golvend bruin haar verscheen in zijn gezichtsveld. Bas slikte toen hij zag dat zij gekleed ging als de vrouw die hij altijd in zijn fantasie zag wanneer hij masturbeerde. Ze droeg een strakke zwarte leren broek, een zwarte top en een leren jack met het logo van een motorclub op de rug. Hoge zwarte laarzen maakte het plaatje compleet. Het enige dat niet klopte was de lange zwarte zweep die ze in haar hand hield.
“What the f…?”
Ze onderbrak hem.
“Ik heb het helemaal gehad met jou, weet je?!” zei ze. Haar stem was streng, maar er speelde een glimlach om haar mond. “Het is tijd om je een lesje te leren.”
“Ik ken je niet,” zei Bas, “je bent maar een beeld in mijn droom.”
“Dan lekker blijven dromen, Bas,” zei de vrouw, “maar zeg eens, voel dit als een droom?”
Ze zwaaide de zweep en haalde uit. Het puntje ervan krulde om zijn lichaam en weer voelde hij de pijn.
“Ach kijk, hij vindt het lekker,” zei ze geamuseerd.
Ze liep naar Bas en stopte voor hem. Haar lichaam raakte dat van hem net niet aan. Ze sloot haar vingers om zijn stijve lid.
Bas snakte naar adem.
“Lekker hè? Denk je nou nog dat je droomt?”
Bas knikte. Hij was niet in staat om te antwoorden.
“Zal ik je helpen om wakker te worden?”
Bas knikte weer.

De prachtige vrouw liet direct zijn pik los, stapte weg en hief haar arm. Al snel was Bas aan het kreunen en steunen. Steeds weer sloeg zij hem met de zweep. Zijn benen. Zijn billen. Zijn rug. Ze liep om hem heen en haalde herhaaldelijk uit. De zweep krulde om zijn lichaam en stuurde sensaties van pijn en lust door hem heen. Zijn lid was nog nooit zo hard geweest en nog nooit eerder had hij zo’n pijn meegemaakt.
“Alsjeblieft,” smeekte Bas, “stop. Alsjeblieft.”
“Stop? Stop?”
Met ieder woord landde de zweep keihard op zijn billen. De verontwaardiging was duidelijk te horen in haar stem.
“Heb je ooit geluisterd toen ik je vroeg om te stoppen?”
Bas keek haar verbaasd aan, zijn pijn en smeekbeden vergetend.
“Ken ik je?” vroeg hij.
“Of je me kent? Of je me kent?”
De woorden spuwde uit haar mond.
“Je hebt me zo vaak pijn gedaan en dan durf je te vragen of je me kent? Hoe vaak moet ik je nog smeken om niet die verdomde sporen tegen mijn flanken te drukken? Maar nee, je blijft het doen. Ze doen verdomde pijn!”
Bas staarde haar met open mond aan.
“Babe?”

“Nu komen we ergens!” zei ze boos.
Deze droom was absurd! Bas begon weer aan de touwen te trekken, schudde met zijn hoofd en kronkelde met zijn lichaam. Hij moest wakker worden. De intense pijn bracht zijn aandacht terug naar de in leder geklede vrouw.
“Let op, want ik wil dat je dit gelijk begrijpt. Je hebt mij pijn gedaan, dus ik doe jou pijn,” zei Babe en ze benadrukte haar woorden door weer met de zweep uit te halen naar Bas zijn lichaam tot hij opnieuw begon te smeken.
“Stop, alsjeblieft, stop! Ik beloof je nooit meer pijn te doen!”
Babe stopte.

Langzaam en heupwiegend – damn, dat is sexy, dacht Bas – liep Babe naar Bas en stopte recht voor hem. Opnieuw sloot zij haar vingers om zijn erectie. Met haar lippen bijna tegen de zijne, fluisterde ze: “Droom je nog steeds, Bas?”
“Ik weet het echt niet. Ik denk het wel, maar ik weet het niet.”
“Een nachtmerrie,” zei Babe en ze grinnikte. “Sorry, ik kon het niet laten!”
Bas kon alleen maar met een scheve glimlach grommen, zijn aandacht was bij haar hand die hem heerlijk aan het aftrekken was. Babe leunde weer dichterbij en fluisterde: “We maken er een natte droom van, Bas.”

Bron foto

© Rebel’s Notes

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *